Gerçek Sevgi
“ kişiyi / işi /
nesneyi seviyorum ya da sevmiyorum”
Ne kadar hoyratça sarf ediyoruz içinde sevgi geçen cümleleri… Anlamını gerektiği kadar düşünmeden, kurban ediveriyoruz istediğimiz yahut istemediğimiz birçok şey için sevgi kelimesini…
Sevginin ve sevmenin getirdiği sorumlulukları , sevginin birinci şartının incitmemek olduğunu hiç düşünmeden harcıyoruz “seviyorum” sözcüğünü.. Sevilen her ne olursa olsun, bir ağaç bile olsa sevmenin kendisinin sevene yüklediği sorumlulukları düşünsek bu ifadeyi daha tasarruflu kullanacağımız muhakkak.
Sevginin kuru bir kalp çarpıntısı veya yürek kıpırtısı olduğunu sananlar birkaç güzel klişe sözle yahut bir demet buketle senede bir gün sunulan sevginin karşısındakini sevmek olduğu yalanına verdikleri hediyelerle muhataplarınıda ikna etmek için uğraşa dursunlar. Kimi zaman iç seslerini susturmak, kimi zamanda cahil dış sesleri kesmek için verilen bu zoraki armağanlar, esasında kişinin karşısındakini değil, kendisini sevdiğinin en açık göstergesinden başka bir şey değildir. Çünkü alınan hediye ile ya vicdanın sesi, yahut çenebazların sedaları susturulur. Amaç kafa dinginliği ve içsel huzurdur. Sevgi ise çok uzaklardadır.
Sonradan uydurulmuş tüketimi amaçlayan ana, baba, vb isimlerle başlayan günlerde hediyeleşenler ne olur sevgiden söz etmesinler. Sevgi, vapurdan inince genelde kırdığı kalbi onarmak için alınan bir buket çiçek, ya da işe yaramaz bir eşyada gizli, yahut ufak ve kullanışsız belki de pahalı, birçok zaman ambalajı janjanlı fakat gönülden koparak gelmek yerine âdetin bir tezahüründen başka bir şey değilken, hediyeyi alan da veren de kendisini kandırmasın. Sevgi bu kadar ucuz olamaz.
Sevgi vefadır, sadakattir, ilgidir, paylaşmaktır, destek olmaktır. Ayağı kaymasın diye koluna girmektir. Düştüğünde kaldırmaktır. Bunaltmadan ve sıkmadan onun yerine bir şeyleri düşünmek ve ondan önce gönül hoşluğuyla yapıvermektir. Sadece gülerken değil, ağlarken de yanında olmak, gözyaşlarını onun yerine silebilmektir. Şefkattir. Merhamettir. Hastalandığında ve tüm zor anlarında onun için hiçbir şey yapamasa bile yanı başında varlığını hissettirmektir. Kızıp terk etmemektir. Gereksiz ve sembolik birçok lüzumsuz eşya vermek yerine, küçük de olsa karşısındakinin ihtiyacına yönelik bir hediye armağan edebilmektir. Kısacası sevgi emektir. Boş laf değildir..
Hakiki sevenler dil dudak kıpırdamadan yürekten seslerle muhabbetlerini en uygun lisan olan “hal diliyle” izhar edebilirken, konuşan sadece dilse, kelimeler derinden gelmeyi öğrenene kadar sahibi tarafından tutsak edilsin. Gönülden çıkmayacaksa sözler bırakalım gırtlakta düğümlensin. Yürekleriyle konuşan muhabbet erlerine selam ederiz. Gerisi şimdilik susmakla kifayet etsin.
Şimdi samimiyetle soralım kendi kendimize. Kendimizi değil, kimleri gerçekten seviyoruz? Bizi var edenin ve gönül erlerinin yanında hangileri bu sevgiye gerçekten layıklar? Gerçekten sevmemiz gerekenleri ayırt etmek, sevdiklerimizin hakkını vermek, sevgi sözcüklerinin içini boşaltmamak için olur olmaz kullanmamak dilek ve duasıyla…
Zahide Başak
